Meram Belediyesi MERMEK bünyesinde farklı branşlarda kurslar açmaya devam ediyor. Öğrenci beklentilerine göre oluşturan kurslara bir yenisi daha eklendi. Konyalı çizerseverler artık profesyonel olarak karikatür eğitimi alabilecekler.

Meram Belediyesi Meslek Edindirme Kursları(MERMEK) bünyesinde faaliyet gösteren Güzel Sanatlar Merkezi’nde verilecek karikatür kursuna başvuru için 1 adet fotoğraf ve kimlik fotokopisi gerekiyor. Kurslarla ilgili detaylı bilgi almak isteyenler 323 63 39 numaralı telefonu arayabilirler. Karikatür kursları Cumartesi günleri 12.00 – 16.00 saatleri arasında verilecek ve 6 ay sürecek. Kurs sonunda katılanlara MEB onaylı sertifika verilecek.

Adem Mermerkaya tarafından verilecek olan karikatür kursunda temel çizim eğitimi, gözlemleme ve espri yakalama, bilgisayar ile renklendirme ve kendi tarzını oluşturma konularında eğitim verilecek.

KARİKATÜRİST ADEM MERMERKAYA KİMDİR?

Kalemle ilk kez tanıştığında henüz çok küçüktü, karalama işini defterler yerine misafir odasının duvarlarını kullandı. İlk takipçileri eve gelen komşular ve misafir odasında ağırlanan akrabaları oldu. Ailesinin, evin duvarlarını boydan boya çizmesini desteklemesi onun 11 yaşında ilk mizah dergisini çıkarmasını sağladı. Yaşı büyüdükçe çizikleri de büyüdü. Üniversite yıllarında çeşitli yayın organlarında çizgileri yayınlandı. Bir dönemin popüler dergilerinden olan Ustura’da Ahmet Ercan ile birilikte “İmam Ayıldı” köşesini hazırladı. Mimar Sinan Üniversitesi Sosyoloji Bölümü son sınıfa geldiğinde okuldan atıldı. Soluğu Almanya’da aldı. Burada grafik tasarım bölümünü bitirdikten sonra kariyerine Londra’da grafiker ve illüstratör olarak devam etti. Avrupa macerasından sonra bir buçuk yıl İstanbul’da ve son 4 yıldan bu yana da Konya’da ikamet etmektedir. Misafir odasının duvarlarında başlayıp Avrupa sokaklarını dolanan çizgileri şimdi Konyalı karikatür meraklılarının ilgisiyle paylaşacak.

2009 ortalarında ilk; sonlarında ikinci sayısı çıkan Çıt Mizah Dergisi istikrarlı ilerleyişini sürdürüyor.

Kırsalın iftiharı Çıt Mizah Dergisi bu hafta sonu sevenleriyle buluştu. Konya’da çıkan dergi şehrin underground kültür merkezi Endülüs Kitap Kahve’deydi. Dergi ekibinin okuyucusuyla,  okuyucunun yazar ve çizerlerle tanışması niteliğindeki toplantıda karşılıklı beklentilerden konuşuldu.

Mizah ciddi bir iş!

Dinleyici sayısına neredeyse denk sayıda katılımla ekip mizahta yapılabileceklerden yola çıkarak ciddi meselelere de el attı. Popüler kültürden, siyasetten, modernleşen ve küreselleşen şeylerden dert yandılar… Doğu ve Batı algısındaki mizah anlayışlarını kıyaslandı, hakikat eşiği hassasiyetinin temel farklılık olduğu konuşuldu.

Mizah ne kadar temiz?

Türk mizah geleneğinde müstehcenlik içeriğinin sanıldığından fazla yer aldığı ve bunların başında da Mevlana’nın Mesnevi’nin geldiği, benzer şekilde Karagöz-Hacivat’ta da benzer metinlere rastlandığından konuşuldu. Günümüzde ise önemli olanın ahlaki sınırlara riayet edilmesi olduğu vurgulandı. Mizahın doğasındaki sövme ve yermenin ayarından ve öneminden konuşuldu.

Çıt Mizah Okulu

Bu bir grup üniversite öğrencisi gayretleriyle ve cep harçlıklarından arttırdıklarıyla çıkardıkları dergilerinin, kendileri için bir okul olduğunu ve her yeni sayıda tirajı arttırmaktan ziyade kaliteyi ve çarpıcılığı yakalamaya niyetli olduklarını anlattılar. İlk sayıya göre teknik açıdan ve içerik bakımından da kalitenin artmasına orantılı olarak özgüven ve cesaretlerinin de arttığını dile getiren ekip gelecek sayıdaki sürprizleri haricindeki tüm sırlarını ifşa ederek özeleştirinin doruğuna ulaştı.

Vural Kaya’nın soruları ile terleyen ekip programın nihayetiyle derin bir nefes aldı. Karşılıklı tebrik ve teşekkürden sonra sağanak bir Konya gecesinde herkes mekânına rücu etti.

• Derginin şimdilik bir wordpress;  http://citdergisi.wordpress.com/
• bir de mail adresi bulunuyor.        citmizahdergisi@gmail.com

Olumlu-olumsuz eleştiriye doyamayan Çıt Mizah Ekibi görüşlerinizi önemsiyor.

Rumeysa Betül Arı çıtlattı.

http://www.dunyabizim.com/news_detail.php?id=2660

VEHİP SİNAN ANLATIYOR

1929 yılında yayına başlayan Çocuk Sesi Dergisiyle, yaşıtım. Çizerliğe 3.5 yaşında elime geçen her kâğıda karalayıp çizim yaparak başladım diyebilirim. Çocukken Çocuk sesi ve Afacan’daki Mandrake, Kızıl Maske’yi ve kara bir kaplanları olan iki küçük çocuğun Afrika’daki maceralarının çizildiği iki izciyi sever ve takip ederdim. Velhasıl ne çıkarsa çok seviyordum. Bilhassa Batı kaynaklı gayet ciddi çalışılmış eserleri çok severdim. Abim ve ablamdan yürüttüğüm defter sayfalarını birbiri ardına çizimlerle doldururdum. Fakat bir süre sonra bu çizim merakım kesildi.

Babıali’ye giriş

Doğan Kardeş’te 1944’te yayına başlamıştı. Ben de 1944-45 filandı. Lise birinci sınıftaydım. Liseden sonra Yüksek Mimari’de bir sene okudum. Askere gittim geldim. Felsefe bölümünde bir sene okudum. O yıllarda babam vefat etti. Abim askere gitti. Ailemin geçimini sağlamak bana kaldı. Bu yüzden biraz da zoraki olarak Bab-ı ali’ye girdim. Ve düzenli olarak ilk kez Erdoğan Egeli’yle birlikte Ceylan yayınlarında çalışmaya başladım. İllüstratif resimler yapıyordum. Sonrasında Topuz’a başladım. Topuz ilk kez Ceylan dergisinde başladı.

Yeni İstanbul’da Cin Ali stripleri çizdim. Her biri başlı başına bir konuydu. Devamlı değildi yani. Tek tel amcayı örnek almıştım kendime. Cin Ali o kadar tutuldu ki çok hoşa gitmişti. Ondan sonra Yeni İstanbul’un son zamanlarına doğru bir iki karikatür denemesi yaptım. Hami Tezkan’la Gökhan Evliyaoğlu orada yöneticiydiler. Sonra gazete kapandı. Daha sonra yeniden Babıali’de Sabah gazetesini çıkarttılar.

Çizgi Roman ressamı değildim

Ceylan dergisinde başlayan Topuz Serüveni Babıali’de Sabah’ta devam edip Can Kardeş’e kadar gelmişti. İki veya üç bant halinde çiziyordum. Nereye gittiysem onu da peşimden sürükledim. Yeni Asya’dan Türkiye Gazetesi’ne geçtim. Orada uzun zaman hem karikatür hem de Topuz çizdim. Ama tuhaftır hiçbir zaman kendimi çizgi roman ressamı olarak görmedim diyebilirim.

Benim bürom hiç olmadı

Ben hiçbir zaman bir gazetenin eline kalem tutuşturulmuş robotu değildim. Kendi düşüncelerim ve görüşlerim vardı. Onun için zaman zaman yöneticilerle tartışmalarımız olurdu. Nitekim birkaç gazetede bu sebeple çalışmalarıma ara vererek ayrılmak durumunda kaldım.

Ben bütün meslek hayatım boyunca her işi evde yaptım. Yapacağım işleri eve getirip götürürlerdi. Katiyyen bir masa başına gidip çalışmadım. Şu ana kadar hep böyle oldu. Hemen hemen çalıştığım bütün gazetelerde de bu durum eleştirildi. “Gel burada yaz çiz” dediler. Yapamıyorum. Tabiatıma aykırı. Her çizerin böyle tuhaf bir tarafı vardır belki. Benimki de böyle işte.

En nefret ettiğim şey

Belki yaşadığımız hayat içinde olan hadiselerin bir tortusu olarak hayatımda en nefret ettiğim şey adaletsizliktir. Bugün dahi lehime olsun aleyhime olsun mutlaka doğruyu söylerim. Kabul edelim Türkiye’de Türk aydınları arasında, “Afedersiniz ben yanılmışım” sözünü hemen hemen hiç işitmemiş olmaktan da mustaribim.

Tommiks’in balonları

Size ilginç bir anımı anlatayım. Münir Hayli Egeli çok kültürlü bir insandı. Fransızca Almanca İtalyanca ve İngilizce bilirdi. Tommiks’i kendisi tercüme ederdi. İkinci veya üçüncü sayısıydı. Bana getirdi:
-Evladım bunu Türkçe’ye çevirmeye ben vakit bulamadım. Sen önceki sayfaları ve sayıları biliyorsun. Bir inceleyip, balonlarını sen tercümesiz yazıver. Benim gitmem gerekiyor.

Ben “aman nasıl olur” filan diyemeden bırakıp gitti. Gel de çık işin içinden. Yapılır mı böyle birşey? Oturdu Vehip sinan onların başına ve sonuna baktı. Olayları takip etti. Sonra da uydurdu uydurdu yazdı. Aynı şey bir sonraki sayıda yine oldu. Velhasıl Teksas ve Tommiks’in iki sayısını olduğu gibi ben yazdım.

Edward Said’in “kimse Filistindeki korkunç durumu onun kadar iyi anlatamadı” diye övdüğü Gazeteci muhabir ve Çizer Joe Sacco’nun ‘Filistin’ adlı kitabı Türkçe’ye kazandırıldı.
Joe Sacco’nun dünyada çok büyük yankı uyandıran ‘Filistin’ adlı eserini İthaki yayınları Türkçe olarak yayınladı. Yazarın Footnotes in Gazza/Gazze’deki Dipnotları adlı kitabı ise geçtiğimiz günlerde İngilizce olarak yayınlandı.
Boynunda küçük çantası ve elinde defteri ile iki şaheser çizgiromanın yaratıcı olarak övülen Joe Sacco’yu da çizgi romanda sık sık görüyoruz. Gözlerini sürekli olarak, baykuşumsu gözlüklerinin ardına saklıyor. Observer’da geçtiğimiz günlerde yayınlanan bir röportajında Sacco “İşin aslı şu ki kendimi çizerken çok fazla duygu katmak istemiyorum. Hikâyeler, bana değil diğer insanlara dair” diyor.

1990’ların başında Batı Şeria ve Gazze sakinlerinin yaşadıklarını, 1948’e, ilk intifaya ve birinci Körfez Savaşı’na geri dönüşlerle aktardığı Filistin adlı kitap, 1996 yılında Amerika Kitap Ödülü’nün kazanmıştı.
Filistin adlı eserin iki önsözü var. ilk önsöz batılı ünlü entelletüel Edward Said’in.
"Ben de bir akademisyen ve yazar olarak enerjimin büyük kısmını, halkımın insan olarak dahi gösterilmediği ve durmaksızın yanlış tanıtıldığı anlatıların aksini ispat etmeye, bu esnada da Filistin’in medya ve birbirine düşman yorumcu alayları tarafından okunmaz hale getirilmiş kendi hikâyesine insani bir gerçeklik kazandırmaya adadım" diyen Said, "Sacco sağduyulu bir şekilde, militanlığa, özellikle de sloganlarla topluca sergilenen militanlığa prim vermiyor. Oslo sürecinin ardından artık parodiye dönüşmüş çözüm önerilerine de yanaşmıyor. Ama onun çizgileri, okuyucuyu, çektikleri ve uğradıkları haksızlıklar çok uzun zamandır hafife alınmış ve pek az siyasi ve insani çabaya neden olmuş bir halkın arasında uzunca bir süre misafir ediyor. Sacco’nun sanatı bizi orada alıkoyuyor; çok moda lafların ve mutlu sonların peşinde heyecanla koşmamıza mani oluyor. İşte belki de, Sacco’nun en büyük başarısı budur." diyor önsözünde.
Ve o ortamı en iyi anlatan eserlerden birine Joe Sacco’nun imza attığının altını çiziyor.

Said’in uzun önsözünün kitapla ilk karşılaştığı anı anlattığı bölümü şöyle:
"On yıl önce küçük oğlum elinde Joe Sacco’nun Filistin’le ilgili ilk çizgi romanıyla eve geldiğinde, çizgi roman dünyasından Sacco’nun etkileyici işlerinden dahi habersiz kalacak kadar uzak düşmüştüm. Bir anda kendimi, yeniden, birinci büyük intifadanın (1987-1992) ve yıllardır okumadığım çizgi romanların parlak ve insanı canlandıran dünyasına dalmış buldum.
Çifte şaşkınlık içindeydim; Joe Sacco’nun o zaman aşağı yukarı on sayı olarak yayımlanan, şimdi elinizdeki ciltte bir araya getirilmiş Filistin çizgi romanlarının bağımlısı oldukça İsraillileri, Filistinlileri ve iki tarafın destekçilerini uzun zamandır meşgul eden umutsuzca çarpık ve bıktırıcı tartışmaların aksine aynı konuya alışılmadık bir özgünlükle yaklaşan siyasi ve estetik bir eserle karşı karşıya olduğumu fark ediyordum.
Medya bombardımanı altında yaşadığımız şu dünyada, bir çizgi romanın iddialı bir şekilde karalanmış, kimi zaman bahsettiği aşırılıkları yansıtabilmek için acayip bir şekilde abartılmış duygudaşlık dolu çizimleri, Londra ve New York’taki bir avuç adamın seçip tüm dünyaya pazarladıkları görüntülere karşı panzehir işlevi görüyor.
Joe Sacco’nun dünyasında ne anlattıklarını cafcaflı sözlerle yumuşatan sunucular, ne durmadan İsrail’in başarılarından ve demokrasisinden bahseden riyakar anlatılar, ne de tarihten ve sosyal gerçeklerden kopuk bir şekilde zavallı barışsever İsraillilere dünyayı dar etmek için devamlı taş atan, kıymet bilmez, köktendinci canavarlar olarak gösterilen Filistinliler var. Bunun yerine, askeri işgalin, rastgele tutuklamaların, yıkılan evlerin ve el koyulan arazilerin, işkencenin (‘ölçülü fiziksel şiddet’), cömertçe uygulanan basbayağı kaba kuvvetin (bkz: Batı Şeria’daki bir kontrol noktasında havada salladığı M-16’nın verdiği güçle insanları öbür tarafa geçirmeyi reddeden İsrailli asker) insafına kalmış hayatlar süren Filistinlilerin karşı karşıya olduğu acımasız ve yabancı bir dünyayı, asker tıraşlı, sıradan bir Amerikalının gözünden görüyoruz…"

Yazarın önsözü ise şöyle:

Bu kitapla birlikte Filistin adlı dokuz sayılık çizgi roman serisi ilk kez tek ciltte toplanıyor. Bundan önce ancak iki cilt halinde yayımlanmıştı. Filistin’i bundan on yıl önce 1991-92 kışında İşgal Altındaki Topraklar’da geçirdiğim iki ayın sonrasında yazıp çizdim.
Benim ziyaretimden bu yana, ‘barış süreci’ birkaç anlaşmaya, sonuçlanmamış ‘açılım’a ve İsrail’in çekildiği bazı bölgelerde Yaser Arafat’ın önderliğinde bir Filistin Özerk Yönetimi’nin kurulmasına imkân verdi. Nobel Barış Ödülleri dağıtıldı, ama en önemli konuların hiçbirinde, yani Filistinli mültecilerin geri dönüşü, yasadışı Yahudi yerleşimleri ve Kudüs’ün statüsü gibi konularda herhangi bir uzlaşmaya varılamadı. (Gerçi yerleşimciler bu süre zarfında sayılarını on binlerle artırdı…) Bir şekilde bu büyük sorunları görmezden gelseniz bile (ki bu mümkün değil), ‘barış süreci’nin 1967’den beri İsrail’in işgali altında yaşayan Filistinlilerin hayatına somut bir fayda sağladığını söylemek zor. Aksine, topraklarına hâlâ el koyulmuş durumda, evleri hâlâ yıkılıyor, zeytin bahçeleri hâlâ sökülüyor. Hâlâ işgalci bir orduyla, ve çoğunlukla işgal ordusunun müfrezesi gibi hareket eden yerleşimcilerle birlikte yaşıyorlar. İsrail’in Filistin ekonomisi üzerindeki baskıları ve ambargosu nedeniyle Filistinli işçilerin ve onların ailelerinin durumu bu kitabın yazıldığı zamankinden bile daha vahim. Bu talihsiz karışıma bir de Filistin Yönetimi’nin yolsuzluklarını ve kötü yönetimini ekleyin…
Bu kitap, oraya vardığımda yatışmaya başlamış olan Birinci İntifada’yı anlatıyor. Bu satırları yazarkense İkinci İntifada gerçekleşiyor. Çünkü ne İsrail işgali ne de bir halkın diğerini ezmesinin yarattığı derin sonuçlar ortadan kalktı. Bu basit gerçek, yani İsrail işgali, uluslararası hukuk ve temel insan hakları bağlamında ciddiyetle ele alınmadıkça da İsrailliler ve Filistinliler birbirlerini kâh düşük yoğunluklu bir çatışmayla kâh intihar eylemleri ve savaş uçaklarıyla öldürmeye devam edecek.
Kaynak: Haber 7

• Joe Sacco on Palestine – Interview by Al Jazeera English
• Brueghel in Bosnia Interview in L.A. Weekly.
• The Art Of War Interview in Mother Jones.
• Joe Sacco, Man of the World Audio interview on mp3 from The Crown Commission.
• Interview with Joe Sacco – interview on Weekend America

İlgili Bağlantılar

• Fantagraphics Books: Joe Sacco
• Joe Sacco Biography From Fantagraphics
• PDF of first Guardian piece
• PDF of second Guardian piece
• Harper magazine piece
• Filistine Dair -2: Joe Sacco’dan “Palestine”

• İsviçre’nin minare alerjisine karşı Cafcaf’dan antialerjik çözüm
• Ertuğrul Özkök “Neden çok çalınanlar listesinde”
• Ve duydunuz mu ? Miki Fare de hacca gitmiş !
• Araplar robot yaptı Cafcaf anında cevap verdi

Her sayısıyla iç ve dış gündemdeki konulara farklı mizahi bakış açısıyla yorum getiren Cafcaf Aralık sayısı da yine dopdolu. Gerek karikatürleriyle gerekse yorum ve yazılarıyla ilgiyle takip edilen Cafcaf 3 yaşını yavaş yavaş geride bırakarak hızla koşmaya devam ediyor. Her sayısıyla gündeme damgasını vuran Cafcaf bu sayıda iç siyasette olduğu kadar dış siyasette meydana gelen güncel olaylara mizahi tarzda ışık tutuyor

Cafcaf Aralık sayısında sizleri neler bekliyor?

Onur Öymen demokratik açılımı öyle bir açtı ki(!) … Ortalık birbirine girdi
Asker emeklisi siyasete girerse seçmen de ona benzer mi? Ya da nasıl olmalı?
Domuz gribi “domuzluk “yapıyor ama olaya sağlık bakanlığı değil diyanet el koydu
İşte ünlü bir gazetecinin farklı bir cenaze namazı kılması… Online cenaze namazı olur mu?
Medyanın imdadına kurban bayramı yetişti… Kurbanın ayakları kesilirken  yine dördü birden bağlandı…
Müslümanlar robot yaparsa ilk işi ne olur?
Ve daha diğer espiriler sizleri bekliyor…

“HEY TÜRKİYE SENİN SORUNUN NE DOSTUM, HA?!”

Senelerdir bir ergen misali sorunlarından kurtulamayan Türkiye’ye “derdin nedir dostum?” sorusunu soran Cafcaf, İsveç’in minarelere karşı tutumuna cevap verircesine her köşesinde gizliden gizliden birer minare mi barındırıyor. Tüm bunlar olurken bayramlık kuzular sessiz mi kaldı? Bu soruların cevapları ve daha fazlası Cafcaf Aralık sayısında…

Ve daha fazlası da var…

Ayrıca “Tırcı Balaban” Aralık sayısında da bir patlamaya sebep olacak mı sorularına Volkan Akmeşe “Cevap Veremiyor”.
Tüm dergi çizerleri harıl harıl iş yaparken Yasir “Geyik” yapıyor. Fakat Asım Gültekin durumu hazmedemeyerek “Soda Varsa içeriz” diyor.
Sevval Cevizci “Mahallenin emosu İbrahim”in potansyel bir “Anti-Cafcaf” üyesi olup olmadığını merak ediyor.
Ahmet Altay Nefretinden Everest’e çıkmak üzereyken “Hey Abi” den destek alıyor.
Usta çizer Ahmet Kesgin kapağı çizdi. Kapakta Hz. Mevlana’nın Mesnevisindeki meşhur fil hikayesine gönderme var. Türkiye’deki büyük sorun bir türlü tam teşhis edilememektedir. Acaba neden? Tam da karanlıkta önlerine konan fili tanımlamaya çalışan adamlar gibi bakıyoruz sorunlara da o yüzden! Ama bir türlü fili bulamıyoruz!
Türk Hacılarının katı- sıvı- gaz halini Faruk Günindi çizdi.
Yusuf Kot her zamanki gibi okurlarını mahvediyor.

Cafcaf Hamza kafayı mı yiyor?!

Cafcaf okurlarının en sevdiği tip olan Hamza bu sayıda yine garip maceralar içinde ama bu sefer gapgarip! Hamza dersane arkadaşı Aysu’yu kaçırıp üniversitenin çatısına çıkartıyor? Neden?
Niyazi Çol’un maceraları sürüyor.
Gülsüm Kavuncu Puantiye’de “Ne mutlu Türküm” diyene sözünü ele aldı.
Yeni romanı ile kitap listelerinde üst sıralarda yer alan Murat Menteş Cafcaf’ta Klark’a devam ediyor!
Usta Yazar Ahmet Turan Alkan mitingine 40-50 kişi katılan Osman Efendinin parti lideri olarak portresini hikaye etti.
Cafcaf içinde Cafcaf’a karşı öfke ile yürüyen ulusalcı gençlerin köşesi Anti-Cafcaf saldırılarının dozunu arttırmış durumda.
Huzur Sokağı’nın huzurlu insanları farklı bir tat yayıyor.
Türk denemeciğinin usta kalemlerinden İbrahim Demirci, Cımbızcı Cafer imzasıyla hazırladığı köşesinde harika eleştiriler getiriyor gündeme.
Yavuz Girgin bir çizer nasıl sinsilik yapar, bunu halkı ile paylaşıyor.
Son dönemin sevilen gençlik yazarlarından Bülent Akyürek Gavur icatlarını bir bir anlatıyor okurlara.
Bizimkisi bir A4 hikayesi köşesini hazırlayan Ra azan Yıldız’ın gerçekten komik bir dünyası var.
Salih Kılınç, Betül Zarifoğlu, Murat Menteş ve Cafcaf’ın “aynen öyle” karşıtı gizli yazarı neler yazdı.

Alıntı: http://www.dunyabizim.com