Cafcaf başta olmak üzere birçok dergide, özgün çizgileriyle geniş ilgiye mazhar olan, zarif kişilikli çizer dostumuz Volkan Akmeşe ile arkadaşımız Mahmut Bıyıklı ‘çizgi dünyası’ üzerine konuştu…

Dünyada yapılacak binlerce iş varken nasıl çizer oldun, nasıl başladı bu aşk? 

Annemle babam resim yapmamı istemiyorlardı. Fazla yapmamı istemiyorlardı yani. Kimi zaman derslerimi aksatacak kadar çok resim yapardım, Onlar da artık bunu kısıtlamaya karar verdiler. Ama elden ne gelir, defterlerin kenarlarına, duvardaki aynanın arkasındaki kartona, okuldaki sıralara… Durup dinlenmeden resimler yaptım. O ayna mesela, hala durur. Arada bir bakar o günleri hatırlarım. Yani aslında nasıl oldu da bu işe başladım hatırlamıyorum ama kendimi bildim bileli, elim kalem tutmaya başladığından bu yana resim yapıyorum…

Muhakkak bir altyapısı var. Boşuna değil hiçbir uğraş. Okul yıllarında çizgi roman, vs. takip eder miydin?

Okul sıralarındayken bolca otomobil resimleri yapardım. O zamanki hayalim otomobil tasarımcısı olmaktı. Olamadık tabii, ülkemizde zormuş bu işler. Ben de şimdiki işime merak saldım, iyi ki de öyle yapmışım. Dünya varmış! İnsanın sevdiği işi yapması kadar güzel bir şey yok. İşinizi iyi yapın, hangi kapıları çalacağınızı bilin, Allah rızkınızı bol bol veriyor.

Çizgi romanları pek takip etmezdim ama çocuk dergilerini, mizah dergilerini düzenli olarak alırdım. Şimdi emrimizde internet var. O kağıt kokusunu özlesek de, her hafta, her ay sabırsızlıkla, sevdiğimiz derginin çıkmasını bekleyip, bayiden kapıp uçarcasına eve koşup satır satır okumayı özlesek de her şeye kolayca ulaşabiliyoruz…

Büyükler için çizdiğin çizgileri Cafcaf Dergisi’nde zevkle takip ediyoruz. Bir de çocuklar için çiziyorsun. Onlardan müthiş keyif alıyorsun gibime geliyor. Nasıl bir duygu çocuklar için çizmek? 

Harika bir duygu! Çocuklar kadar beğenisini iyi anlatan, iyi eleştiren, büyüklük taslamayıp "Ne güzel çizmişsiiiin!" ya da "Iyyy, ben bundan daha güzel çizerim abii, hiç güzel olmamış" diyen var mı? Yok bence. Ufak yeğenlerim var, bazen resimlerimi onlara gösteririm. Hiç bir yetişkin onlar kadar güzel eleştiremiyor. Benim hiç göremediğim hataları şıp diye bulup, hiç çekinmeden söyleyebiliyorlar. Eleştirileri de çok işime yarıyor. Benim derdimi en iyi çocuklar anlıyor galiba. Bu yüzden bu işi çok seviyorum…

Çizer olmak için sadece çizmek mi gerekir? 

Çizer olmak için en son gereken şeydir çizmek. Ondan önce Allah’ın yarattığı güzellikleri hayranlıkla izleyebilecek, şükredecek geniş bir kalbiniz olsun. Hem kendini eleştirecek, hem de başkalarının eleştirisini hevesle dinleyecek birisi olun. Sizin resimlerinizin iyi olduğunu söyleyenlere ne kadar minnet duyuyorsanız, kötü olduğunu söyleyenler için de o kadar minnet duyun. Hiç yapamamaktan korkmayın. "Burada da resim mi yapılırmış" demeyin. Yanınızda ufak bir defterle kalem taşıyın. Bir cami, uyuyan bir kedi, balıkçı tezgâhı, otobüs bekleyen insanlar… Hepsi birer fırsattır. Bıkmayan, pes etmeyen birisi olun. Çevrenizdeki güzellikleri görün, onlardan lezzet alın. Hepsi resimlerinin yapılmasını bekliyorlar belki…

Çizer olmak isteyen genç arkadaşlara neler tavsiye edersin? 

Çizer olmak isteyenlere, çizmelerini tavsiye ederim. Hahaha! Bol bol çizin arkadaşlar. Derslerinizi yapın, namazınızı kılın, sıcak bir bardak çay alın yanınıza, durmaksızın çizin. Varsın kötü olsun. Varsın kimse beğenmesin. Göstermezsiniz, olur biter. O kötü resimler bir zaman sonra bakmışsınız ki yerini güzel resimlere bırakıyor. O aşamayı atlatmadan da güzel resim çizecek aşamaya gelmemiz mümkün değil. O yüzden iyi kötü demeden bol bol çizin. Çizimlerinizi de hep saklayın ki, ileride daha iyilerini yaptığınızda geri dönüp bakasınız. Ne kadar yol katettiğinizi en iyi böyle görebilirsiniz. Ben hepsini attım, çok pişmanım. Siz atmayın.

Değerli fikirlerin için teşekkür ediyoruz.

Ben teşekkür ederim…

Tırcı Balaban Foto Galerisi İçin:

http://www.dunyabizim.com/gallery.php?id=113

Mahmut Bıyıklı konuşturdu.

Konya’lı bir grup gencin çıkardığı ÇIT mizah dergisi daha ilk sayısındaki iddialı kapağının karşılığını aldı.

Bahsi geçen haber şöyle:

“Bu hafta (Konya’da) yapılması planlanan ortak hava tatbikatına İsrail’in neden katılmadığı ortaya çıktı. Türkiye’nin İsrail’in bu tatbikata katılımını reddetmesinden dolayı iptal ettiği bildirildi. İsrail ordusundan yapılan açıklamada Türkiye’nin tatbikatı süresiz olarak ertelediği kaydedildi. Açıklamada buna gerekçe olarak ise Türkiye’nin ‘katılımcıların içeriğini değiştirmek ve İsrail güçlerinin yer almasını istememesini’ gösterdiği aktarıldı. Bu yıl altıncısı gerçekleştirilecek olan söz konusu tatbikata, ABD, İtalya ve NATO güçlerinin katılması öngörülüyordu. İsrail savunma yetkilileri de Ankara’nın, Türkiye’nin İsrail’i engellemeye yönelik kararının ardından ABD’nin çekilmesi üzerine böyle bir karar aldığını belirtti.”

Başta bu kapağı kullansak mı kullanmasak mı diye tereddüt ettiklerini söyleyen yayın kurulu “inşallah dua yerine geçer” şeklinde düşünüp bu kapağa karar verdiklerini belirtti. 2. Sayının çalışmalarını sürdürdüklerini söyleyen yayın kurulu daha nice aminlere hazırlandıklarını söylüyor.

Dergi ekibinin aminlerine katılmakla birlikte başarılarının devamını dinliyoruz helal olsun Çıt çıkaranlara…

Mustafa Çetinkaya Konya’dan bildirdi…

1967′de Elazığ’da doğdu. İlk,orta ve lise öğrenimini Elazığ’da tamamladı. 1991′de Marmara Ün. Teknik Eğitim Fak. Elektrik bölümünü bitirdi. Elazığ’da halen öğretmenlik yapan Fethi Özdenk; Reha, Akif ve Nur isminde üç çocuk babasıdır.
1981-1991 yılları arasında Türkiye çocuk, Gırgır, Cıngar, Milli Gazete gibi değişik dergi ve gazetelerde karikatürleri yayınlandı. En son 1990-1991 yılları arasında Zaman gazetesinde 2 yıla yakın bir süre günlük bant karikatür çizdi. 1991 de İstanbul da Basın Müzesinde, Körfez savaşı isimli karma sergiye katıldı. Zaman zaman yerel tv ler için çizgi animasyon çalışmaları yapıyor.

Resimlemesini yaptığı "Çaydaçıra" resimli çocuk hikaye kitabı, Mart 2006 da Elazığ Belediyesi yayınlarında çıktı. Yine Resimlemesini yaptığı "Süt Kalesi" isimli resimli çocuk hikaye kitabı, Ağustos 2006 da Elazığ Belediyesi yayınlarında çıktı. 2006 ekim Ayında, " The result of INTERNATIONAL FESTIVAL CARAGIALE – Romania 2006 " organizasyonunda yer alan Caragiale portre karikatür yarışmasında mansiyon aldı. 2006 yılı Eylül ayında "Dındik Mizah Dergisi" ni çıkardı. Derginin genel yayın koordinatörü ve çizeridir. 10 mayıs 2008′de Elazığ valiliği tarafından Dindik dergisi karikatür çizmesi ve yazı yazması yasaklandı

fethiozdenk@gmail.com
fethiozdenk@dindik.net
fethiozdenkhotmail.com
dindik23@hotmail.com

CAFCAF HAZİRAN BAYİLERDE!

Aylık Mizah dergisi Cafcaf’ın Haziran sayısında darbe anayasasının değiştirilememesini kapağına aldı.

Her sayısıyla neslimizde patlama teşkil eden en dinamik dergi Cafcaf, Haziran sayısıyla her zamanki özgüveni yüksek, çarpık gidişata dur diyebilen, fikirlerini özgürce dile getirebilen okuyucularına hiciv samimiyet özgürlük yüklü diliyle göz kırpıyor…

Yerli yerinde göndermeleri,  esprileri, tam yerine konulan manzaralarıyla özgür kimliklerin vazgeçemediği tek mizah dergisi. Bu derginin mutfak ekibi içerisinde hiç tesadüf tipler yok. Seçilmis kimliklerle bir arada grup şuurunu taşıyan, sorumluk duygusunun dışa en verimli tezahür ettiği dergi. Reklam sebebi bol yalnız her söyleme prim vermeyen vakur dergi. Okuyucularında nikotin etkisi bırakan bağımlılık yapan yalnız bağladığını köreltmeyen, daha ilerilere sevkeden teşvik eden, geliştirme potansiyeli yüksek dergi.

Dünya bakışı geniş çerçeveli olup inancı noktasında her nesneyi tekil inceleyebilen nitelikte objektif dergi. Okuyucusunda farkındalık oluşturmak isteyen, olaylara yaklaştığı eleştirel tavrı bozucu, yıkıcı olmayan </DIV>

dergi… Her şeyiyle özgün gündemiyle, çizgileriyle, diliyle renkleriyle, en önemlisi fiyatıyla kendinden bulacağın dergi.

Bu sayı neler var?

Cafcaf’ta neler bulacaksınız. Türkiye ve Dünya’nın gündemine kendi baktığın yerden gülümseyeceksiniz. Sonra Ömer Faruk Dönmez sana Hamza’yı anlatacak. Hamza’nın 8 amcasını tanıdıktan sonra Yasir Buğra Eryılmaz’ın Geyiği’ne atlayıp Volkan Akmeşe’nin  çeşmesinden su içecek, hal hatır soracaksın. O da sana bir güzel Cevâb Veremeyecek. Ardından Serhat Albamya’dan Bir Garip Hikayeler dinleyeceksin.

Niyazi Çol Bir Takım Noktalar’a değinecek, insanlardaki öldürme hastalığını ele aldığı Murat Menteşli çizgi hikayesine bayılmamak mümkün değil. Betül Zarifoğlu Koç’un muhalefetini görüp “İşte muhalefet budur!” diyeceksin. Faruk Günindi’nin Matrakçısı ile Ümmetini Tanıyacaksın.

Meclise bakımlı saçlar alınsın!

Gülsüm Kavuncu başörtülü bir kızın sadece başörtülü bir kız olmadığını anlatacak hiç durmadan ve harika bir şekilde. Salih Kılınç’ın Batıl Balinası’na binip tiyatro izlemekle aydınlandığını zannedenleri tiye aldığı yazısına bayılacaksın. Bülent Akyürek seni Gavur İcatlarından sakınacak. Çağrı Cebeci’den bir Sulu Köfte yiyip Ebru Zeynep ile bunlar sağlıklı mıydı acaba diyeceksin.

Behlül Balkan dokunacak biraz zülfü yâre. Ardından Hürriyet gazetesine din uzmanı alma maceralarına bayılacaksın. Yeni Domates’i okuyup tekrar tekrar Müslüman olacaksın. Turgut Yılmaz’ın Huzur Sokağı’na uğrayıp, Cımbızcı Cafer’e selam verecek, hoş geldiniz diyeceksin. Egemen Güvenışık’ın Ense Kökü’nden yavaş geçeceksin ki Cihangir Bayburtluoğlu’nun Gülme Duvarı’na toslamayasın.

Osmanlıca balon!

Mustafa Yavuz’un Karoğlan’ındaki Yunus Emre dizelerinde kendinden geçmemek mümkün değil, bir mizah dergisinde Osmanlıca balon okumak, bundan güzel ne olabilir! Yavuz Girgin sana Azami Hız’ı hatırlatacak. En son Faruk Günindi ve Yusuf Kot sana Kılavuz’luk edecekler ahir zamanda dünyayı Türk yapmanın stratejik sıkıntılarında bunalıp yolunu kaybetmemen için.

Velhasıl Cafcaf bayilerde..

Cafcaf Mizah Dergisi</DIV> Küresel İletişim Merkezi Medya Yayıncılık
Bilgisayar ve Internet Hizmetleri Ticaret A.Ş.</DIV>

Adres:
Barbaros Bulvarı, Bahar Sokak. Baras İş Merkezi Kat: 4 No: 12
Balmumcu / Beşiktaş / İstanbul

Telefon:
0212 274 80 21- 274 80 22

Fax:
0 212 274 82 26

e-posta: info@cafcafdergisi.net</DIV>

Başarılı olan her işin bir hikayesi vardır, diyor Adem Mermerkaya. Öğrencilerini de önüne katarak bir hikayelerinin olduğunu Konya halkına ‘’ÇIT’’latıyor. Her biri karikatür okulundan edindikleri bilgileri canla başla vücuda getirmek için çalışıyor.

Biri logosuyla uğraşırken, bir diğeri tanıtım için çabalıyor. Çizginin diline olan inançlarını dinlemek için onlarla buluştuk atölyelerinde. Bize çıkarmakta oldukları ‘’ÇIT Mizah ve Karikatür Dergisi’’nden söz ettiler.

Adem hocam, biz sizi daha çok tasarımlarınız ve CafCaf’taki çizimlerinizle tanıyoruz. Aynı zamanda Konya’da karikatür dersleri veriyorsunuz.Öğrencilerinizde bu ışığı nasıl yakaladınız? Geçen yıl da karikatür dersleri veriyordunuz; ama öğrencileriniz karşımıza böyle bir projeyle çıkmamışlardı.

Adem Mermerkaya: Geçen yıl kursa gelen öğrencilerin genelde yaşları küçük olduğu için aynı dili yakalayamadık. Şimdiki öğrenciler ise genelde üniversite öğrencisi. Hatta en küçükleri üniversiteye hazırlanıyor. Bu anlamda bu sene çok farklı bir atılım gerçekleştirdik. Yakaladığımız ortak dil neticesinde derslerimiz daha keyifli ve doyurucu geçiyor.

ÇIT ekibinin çizimlerini nasıl buluyorsunuz? Sizce çizimleri olgunlaşmış mıdır?

A. Mermerkaya: Dergiyi okul olarak görüyoruz ve dolayısıyla çok iyi çizerler olduğumuz iddiasında değiliz. Maksatımız sadece çizmek değil, çizdiklerimizi de göstermek. Biz bu şekilde çizimlerimizi geliştirmek istiyoruz. ‘’Bak biz çiziyoruz, olduk biz’’ iddiasında da değiliz. Amatör bir dergi çıkarıyoruz. Çizerek öğreneceğiz. Bizim bir dünyamız var bize ait o dünyayı sizinle paylaşmak istiyoruz.

Hocam, bir de ekipten dinleyelim derginin hikayesini.

Her beyaz sayfa beni heyecanlandırıyor.

Hocanız Adem Mermerkaya herkesin ve her şeyin bir öyküsü olmalı diyor. Peki sizin bu yoldaki hikayeniz nasıl başladı? Öncelikle sizden karikatür kulvarındaki başlangıç öykülerinizi dinleyelim.

R.Betül Arı: Çocukluğumda fotoğraf konusunda çok radikaldim, fotoğraf çekimine iyi gözle bakmazdım. Şöyle hatırlıyorum, ailece mutlu olduğumuz bir anı fotoğraflamak yerine kağıda dökerdim ve hemen anneme götürürdüm. Annem de evimizde bir panoya asardı çizdiklerimi. Orada haftalarca asılı kalırdı.

Mustafa Çetinkaya: Annemin rivayet ettiğine göre, ilk çizimlerim 2-3 yaşlarında ortaya çıkmış. Annem oyalanmam için önüme kağıt kalem koyarmış. Bir de örnek olsun diye bir figür çizermiş. Annemin iddiasına göre ondan iyi çizermişim. İlköğretimde ise çizimlerimin üzerine baloncuklar çizip konuştururdum. Ders notlarımın arasına karikatürler sıkıştırırdım. Hala öyle yapıyorum. Her beyaz sayfa beni heyecanlandırıyor. Hatta lise 2 de çizgi roman yapmayı düşünmüştüm. Her çizimimi heyecanla bir poşette biriktirirdim. Resmen bir arşivdi. Ama ailem önceleri çizimle meşgul olmamın derslerimi etkilediğini düşünürdü. Bu sebeple bir tartışma sonrası o arşivimi yaktığımı hatırlıyorum.

Rumeysa Öztürk: Önceden bir ilgim yoktu karikatüre. Çizim yeteneğim de yoktu tabi. Hocalar sadece ‘emeğe saygı’ diye 5 verirlerdi. (gülüyor) Ablam çizerdi, ben espri yeteneğimi onun çizimlerine katardım. Kısacası o çizerdi, ben söylerdim.

Büşra Dür: Karikatüre ilgim, CafCaf’ı takip etmemle başladı. Geçen yıl Türkiye Yazarlar Birliği Konya Şubesi’ndeki karikatür kursuna başlamıştım. Ama öncesinden bahsetmem gerekirse, tabii ki çocukluğumdan beri çizime ilgim var. Acemi olsam da sürekli çiziyordum. Kursların etkisiyle çizimim gelişti.

Karikatür okuluyla irtibatınız nasıl oldu?

M.Ç: İstanbul’da bir ara Ahmet Kesgin’in karikatür kursuna katılmıştım. Teknik anlamda baya faydalı oldu bu kurs benim için. Üsküdar’da Genç Akademi’nin sunumlarına da katıldım iki hafta kadar. Akademi kendi bünyesinde pilot bir dergi çıkarıyordu. Akademide öğrenilenlerin aktarıldığı bir platformdu bu dergi. Karikatürlerimi göndermiştim. Ciddi anlamda ilk karikatürlerim bu dergide yayınlandı. Sonrasında CafCaf’ta Konya’daki karikatür kursunun haberini görmüştüm. Konya’da üniversiteye başladım. Konya’ya gelir gelmez de ilk işim CafCaf’ın Konya temsilciliğinin toplantısına katılmak oldu. Orada Adem Mermerkaya’nın öğrencileriyle tanıştım. Büşra Dür, Adem hocanın kurstan öğrencisiydi. Ondan bilgi aldım. Hocayı tekrar kursa başlaması için ikna ettik ve kursa başladık. Şimdi de meyvesini almaya çalışıyoruz.

R.B.A: Karikatür okuluyla tanışmam, Mazlumder İstanbul Şubesi’nde Turgut Yılmaz’ın karikatür kursu açmasıyla gerçekleşti. O sıralar DGS’ ye hazırlanmamdan ötürü karikatüre odaklanamamıştım ve öylesine çiziyordum. Mazlumder’deki kurs temmuzda başlamıştı ve o yıl üniversiteyi kazandığım için Konya’ya gidecektim. Turgut hoca, kursumuz Konya’da da devam ediyor, istersen orayla irtibat kur, dedi ve Adem hocayla tanışmamı sağladı. Mustafa gibi, ben de Konya’da CafCaf Dergisi temsilcilik toplantılarına katılıyordum. CafCaf’ın etkinlikleri sebebiyle sürekli bir aradaydık. Adem hocayı da CafCaf’ın ilk açılan dergi standında görmüştüm. Tanıştık ve kursu tekrar açması için ısrar ettik. Hocamız sağolsun, kursu tekrar açtı ve şimdi böyle bir çabanın ilk ürününü vermekle meşgulüz.

R.Ö: R. Betül arayıcılığıyla kurstan haberim oldu. Bir röportaj ödevim vardı ve Betül’ün hocası Adem hocayla röportaj yapmak istiyordum. Onunla tanıştıktan sonra, muhabbetindeki derinlik beni çok etkiledi. Önceleri sırf muhabbet etmek için giderdim, ama şimdi yavaş yavaş çizime olan ilgim arttı.

B.D : Çizmeye olan merakım, TYB’ nin açtığı kursa katılmamı sağladı. Adem hocayla öyle tanıştım zaten. CafCaf’ı takip ettiğim için karikatüre çok aşinaydım. Hocayla irtibatı kesmedik. Bu sene de Tüketiciler Birliği’nde kursumuza devam ediyoruz.

“Karikatür, rakibini tek yumrukla nakavt etmektir’’

Peki çizimlerinizle neyi amaçlıyorsunuz? Çizmek sizde nasıl anlam buluyor?

R.B.A: Çizimlerimin mesaj kaygısı taşımasını amaçlıyorum.

M.Ç: Çizdiklerim hafif ironi barındırmalı. Mesela bana dokunan bir olay varsa çizerim. İsrail’in Filistin’e girdiği gün okuduğum bir haberden çok etkilenmiştim. Obama, Filistin haberini aldığında golf oynuyormuş. Hemen bunu çizimime kattım. Konya semalarında dolaşan İsrail uçaklarına olan tavrımı ortaya koymak için kızgın bir semazen ve etrafında dönen İsrail uçakları çizmiştim. Tabi komik mevzuları da çiziyorum. Örneğin; Nasreddin hoca fıkralarını çizimlerime yansıtıyorum. Kısaca tavrımı yansıtıyorum. Adem hocamın çok hoş bir lafı var. ‘’ Karikatür, rakibini tek yumrukla nakavt etmektir’’. Bu sebeple ben de tepkimi çizerek dile getiriyorum.

B.D: Çizgi dili her şeyi ifade ediyor hiçbir dil bilmesen bile. Uluslararası kamuoyuna dahi tepkini bu şekilde gösteriyorsun ve çok etkili bir mesaj olabiliyor karikatür.

Mustafa sen şuan gelecek vaad eden karikatürist olarak gösteriliyorsun. Hatta Genç Dergisi’nde ara ara çizimlerin yayınlandı. Peki ailen ne diyor bu işe? Bu yeteneğini destekliyorlar mı?

M.Ç: Babam destekliyor ama önceleri özellikle bir toplum içinde ‘’benim oğlum şunu çizdi’’ diye beni överlerken, kendi aramızdayken bana kızarlardı. Bu çelişkiyi yaşadım bir dönem. Ama Genç Dergisi’nde çizdikten sonra, tatilde eve gittiğimde Genç’in o sayısını alıp saklamışlar. Şu an çizim yeteneğimi destekliyorlar. Hatta şu noktaya gelmemde, kursa devam edip kendimi geliştirmem konusunda çok büyük payları var.

Sen aynı zaman da Selçuk Üniversitesi Veterinerlik bölümünde öğrencisin. Bu alanda bir gelecek düşünüyor musun?

M.Ç: Evet bir gelecek düşünüyorum elbette. Zaten küçüklüğümden beri hayvanları seviyordum. Sınava hazırlanırken sağlık sektörü düşünüyordum. Tıp, diş hekimliği gibi. Puan düşük gelince alternatif olarak geride veterinerlik kalmıştı. Zaten bir nevi bu da hekimliktir.

Rumeysa Betül, sen hem karikatür çiziyorsun hem de Selçuk Üniversitesi Gıda Mühendisliği’nde eğitimine devam ediyorsun. Aynı zamanda karikatür okulunda da eğitimin devam ediyor. Peki bu okulun çizimine ne gibi bir katkısı oldu?

Rumeysa Betül Arı: Katkısı olduğu yadsınılmaz bir gerçek. En başta karikatürle ilgili psikolojik alt yapımız oluştu. Adem hocamız psikolojik olarak da derse hazırlıyordu bizi. Sadece ders yapmıyoruz tabi ki.

Evet sadece ders olmuyor. Siz sadece burada çizim yapmıyorsunuz, aynı zamanda bir beyin fırtınası da mevcut gördüğüm kadarıyla. Peki edindiğiniz bu kültürel alt yapı çizimlerinizi nasıl etkiliyor?

R.B.A: İlk etapta bizi düşünmeye sevk ediyor. Çünkü düşünemeyen bir insan asla karikatür çizemez. Çizen insanın bir dünya görüşü, bilgisi ve özellikle tavrı olmalı. Düşünüyorum o halde çiziyorum. (gülüyor)

Çizimlerinde anatomiye sadık kalman karikatürle aranda bir çelişki oluşturmuyor mu? Karikatür bir abartma sanatı değil midir?

R.B.A: Karikatürde çizgiden çok fikir esastır. İnsanların aldıkları tavır önemlidir. Bu anlamda Hasan Aycın’ı kendime örnek alıyorum. Çizimleri benim hayal ettiğim tarzda çizimler. Mizahi karikatürlere gelince görsellik önemlidir. Ama ben genelde yergi karikatürleri çiziyorum.

Yani senin için karikatür bir tavır mıdır?

R.B.A: Evet. Zaten Müslüman olarak hepimizin bir tavrı olması gerekmez mi? Kendimizi ifade edebilme yöntemimiz bu.

İslami mizah yayılmalı!

Aynı zamanda ÇIT’ın genel yayın yönetmenisin. O halde bu sorunun cevabını en iyi sen verirsin. Dergi çıkarma fikri nasıl olgunlaştı aranızda? CafCafla yetinmeyi tercih etmemenizin sebebi nedir?

R.B.A: Öncelikle biz CafCaf’ın izinden gidiyoruz. Bu bir mitoz bölünmedir. Olması da gerekir. Çünkü camiamızda bu kulvarda büyük bir boşluk var. Bu boşluğu tek derginin doldurmasını beklemek yerine çoğalmayı tercih etmek gerekir. İslami mizah yayılmalı!

Derginin ismini nasıl buldunuz? ÇIT baya akılda kalıcı, iyi bir tercih, kutlarım.

R.B.A: Adem hoca, bir internet sitesinde dergimizin çıkacağını söylemiş ve isim konusunda yardım istemiş. Gelen öneriler değerlendirildikten sonra, ÇIT’ta karar kılındı.

Peki derginin isim babası kim?

R.B.A: Şemsettin Yapar dergimizin isim babası. Kendisi daha önceleri karikatür kursunun yardımcı hocalığını da yapmış.

Dergi çıkaran her kitle çıkardıkları dergilerin akılda kalacak bir sloganı olsun isterler. ÇIT’ın var mı böyle akıllara durgunluk verecek sloganı?

R.B.A: Henüz belirginleşmiş bir slogan yok ama şuan için aklımda olan şu: Şimdilik sadece çıtlatıyoruz, sonrasında gümbürdeyeceğiz!

Gördüğümüz kadarıyla ÇIT’ta profesyonel bir görev dağılımı yapılmış. Peki Rumeysa , sen derginin hangi aşamasında yer alıyorsun?

Rumeysa Öztürk: Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik bölümünde okuduğum için derginin basın danışmanlığını yapıyorum.

Hak verirsin ki, karikatür kursları halkımızın çok aşina olduğu bir kurs çeşidi değil. Türkiye geneline de geniş anlamda yayılmadı. Dolayısıyla müfredatınız merak ediliyor( gülüyoruz). Derslerde neye önem veriyorsunuz?

R.Ö: Öncelikle karikatür yetenekle alakalı bir durum. Derslerde biz tekniği alıyoruz. “Şöyle çiz, böyle çiz’’ şeklinde bir durum söz konusu değil. Çizimleri sayfaya yerleştirmeyi görüp, kompozisyon düzeni nasıl olur onu öğreniyoruz. İfade çalışmaları yapıyoruz. Animasyonlar izliyoruz. Animasyonlardaki figürlerin ifadelerine yoğunluk veriyoruz. Bütün bunları yaparken beyin fırtınası yapmaktan asla geri durmuyoruz.

Dergi kadrosunu nasıl buluyorsun?

R.Ö: Başta ben olmak üzere hepsi harika! (gülüyor)

Konya’nın bir Nasreddin Hoca’sı var!

CafCaf’ın karikatür ve mizah dünyasına farklı bir kulvar olarak açtığı yoldan geçmeyi hedefliyorsunuz ve ÇIT Karikatür ve Mizah dergisiyle de İslami mizah açılımına yeni bir soluk katmayı düşünüyorsunuz. Peki sizce Konya ÇIT’a gereken özeni gösterir mi? Sizi ve yapmak istediklerinizi anlayabilir mi?

R.Ö: Konya ÇIT’a anlayış gösterir çünkü Konya’nın mizahi bir alt yapısı var. Rumeysa Betül’ün bir sözü var. ‘’Konya halkı cümleyle görseli birleştirip olayı hayalinde canlandırabiliyor.Bizim de mizahta yaptığımız budur.” En başta Konya’nın bir Nasreddin Hocası var. ÇIT, Konya gencinin bir haykırışı olacaktır. Amatör de olsa. Adem hocamızın dediği gibi “ Mizah, izahtır.’’ Dünya sorunlarına dair düşüncelerimizi barındıracağız ve sesimizi duyuracağız.

B.D: Yanına etli ekmek koyarsak bu dergi okunur. (gülüyor)

R.B.A: Biz Konya’da yaşıyoruz ve dergimizde Konya gündemini barındıracağız. Bizi burada bir arada tutan da bu şehirdir dolayısıyla bize bu güzel işleri yaptıran da bu güzel şehrin bereketidir.

M.Ç: Konya’nın insanında güzel bir mizah anlayışı var. Konuşmasıyla, ağzıyla özgün bir mizaha sahip olunca çizgi olarak da bunu görmek isteyecektir. Gördüğü zaman da bu değeri bu şekilde daha iyi anlayacaktır.

ÇIT’ın bir açılımı var mı? Yoksa bile ÇIT’ın açılımı olsa ne olurdu?

R.Ö: ÇIT’ın belirli bir açılımı yok; ama biz arkadaşlar arasında türetiyoruz. Bilirsin öğrenci milleti hep aç gezer. Ben de aç gezdiğim bir zamanda bir açılım türetmiştim. ÇIT = Çörekotlu Ispanaklı Tandır böreği (gülüyoruz)

R.B.A: Çok Istıraplı Tim…(yine gülüyoruz)

Merhaba Müzeyyen Betül, CafCaf’ın Konya temsilcisisiniz ama karikatür okulunun dışında bir bireysiniz. ÇIT’ın hararetli çalışmasına yakından şahitsiniz. Ne düşünüyorsunuz bu ekip hakkında? Sizce ÇIT çıkmalı mı?

Müzeyyen Betül (CafCaf Konya Temsilcisi): Tabi olmalı. Betül’ün dediği gibi Konya gündemini aktaracak bu dergi bize. Ben bu anlamda ÇIT’ı önemsiyorum.

gül çiğdem

Konyada, solunlanmak istediğim bir öğlen vakti, Cafcaf Cafe’de çayımı içip Laptopu açtım.Cafcaf Cafe, Renkli karikatürlerin duvarlarını süslediği, yeşiliyle sizi ferahlatan, hafif bir müziğiyle uzaklara götüren, sukuneti ile kendinizle başbaşa bırakan, Konya’da yaşamanın hiç de fena bir şey olmadığını hatırlatan bir mekan. Eğer olurda yolunuz düşürse uğrayın derim.

ilgili haberler

Cafcaf Cafe‘ye giren kafir olur mu? | Dünya Bizim

CAFCAF‘ın konyaya bir jesti : Cafcaf Kitap Cafe | Sayha Dergi

Ahmet Ercan , Uğur Veli ve ben Hasan Kaçan üstadımızın yönetimindeki Ustura Mizah Dergisinde mütemadiyen ayılıp bayılan imam köşesini hazırlıyorduk.Yatılı okulun bize sunduğu bir çokları için gizemli ve eğlenceli bir dünyamız haliyle anlatacak çok hikayemiz vardı.

İşte Ustura Dergisinde yayınlanan karikatürlerimizden bazıları (1997?)

Çıt Dergisinin genç çizeri Mustafa Çetinkaya, Hanzalanın en basit çiziliş şeklini gösteriyor bir yandan da  Hanzalayı ve Hikayesini anlatıyor.

Bir yandan duygusal şiirleriyle bir yandan da siyasal, toplumsal, güncel olayları mizahi yönüyle anlatan karikatürleriyle karşımıza çıkan bir sanatçı…

Mehmet Özkendirci 1950 yılında Konya’da doğdu. 1976 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Yüksek Okulu Tekstil Sanatları Bölümü’nden mezun olan Özkendirci, Selçuk Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi El Sanatları Bölümü’nde öğretim görevlisi olarak çalışmaya başladı. 1972 yılında İstanbul’da yayınlanan ‘Salata Mizah’ dergisinde yazar-çizer olarak üç yıl çalıştı. İlk şiir kitabı “Kibrit Kullanmaz Kara Gözlüm Kendi Yakar”ı 2002 yılında çıkaran Özkendirci, aynı yıl günlük karikatür ve şiir sergisini bir arada açarak “Yerel Basında Karikatürist” ödülünü aldı. Halen Selçuk Üniversitesi’nde öğretim görevlisi olan Mehmet Özkendirci’nin yerel basında günlük karikatürleri yayınlanmaktadır.

Türkiye’de ilk defa şiir ve karikatür sergisini bir arada açan Mehmet Özkendirci, işlediği sanatlarda farklı yönün elbet bulunduğunu fakat cesaretle sanata yeni bir yorum getirmekten de kaçınmadığını belirtiyor.

“Şiirlerimdeki temel özellik, karikatürlerimde olduğu gibi bir bakışta algılanıyor, bir bakışta insanın içine işliyor ve sonra uzun uzun düşündürüyor olması. Görünüşte kısa ama anlamda derin şiirler yazıyorum. Bu sebeple şiirlerimin kısalığının eleştirildiğini düşünmüyorum. Benim üslubumu beğenen bir okuyucu kitlem var. Zaten sanatı sanat yapan kuralları olmayan farklı yorumlardır. Karikatürlerimde de bir anlık verdiğim mesajla siyasal, toplumsal, güncel olayları sanatçı duyarlılığıyla anlatıyorum. Kimi zaman kinayeli, kimi zaman çarpıtarak, kimi zaman soyutlaştırarak aktarıyorum söylemek istediklerimi.”

Sanatçının şiirlerinde karikatürle benzeyen yönler bulabiliyoruz. Şiirleri de ilk bakışta gülümsetiyor, anlamını kavrayınca düşündürüyor bazen de hüzünlendiriyor. Aynı karikatürlerinde olduğu gibi. Bir karikatürün yazıya dökülmüş hali gibi…

“İkiden bir çıktı sıfır kaldı.”

Bazı şiirleri de ilk bakışta insanın içini acıtan bir hüzün veriyor. Aşk acısının, ayrılığın, özlemin bu kadar kısa dizelerle bu kadar derinden anlatıldığına şahitlik ediyoruz…

“Dün bir şair vuruldu,

Cadde ortasında,

Tek bakışla”

“Senden bir sen yaptım ki,

İçinde sen yoksun”

Şairler vermek istedikleri mesajları şiirleri aracılığıyla iletirler. Gereksiz kelimelerle uzatmadan, okuyucuyu sıkmadan en güzel şekilde duygularını ifade edebilen şiirleriyle sanatçı, okuyucuyla arasında duygu köprüsü oluşturmayı başarıyor. Şairi en iyi anlatan şiiri olduğuna göre bize de düşen sanatçıyı dizelerinde aramaktır.

Şairliği kadar karikatüristlikte de kendini kabul ettiren Mehmet Özkendirci, bu güne kadar düzenlediği sergilere olan ilgiden duyduğu memnuniyeti dile getiriyor.

“Karikatür ifadesi zor bir sanat. Duyguyu verirken yeri gelir abartmak yeri gelir gerçeği tüm çıplaklığıyla göstermek gerekir. Bu güne kadar düzenlediğim sergilerde ziyaretçilerin vermek istediğim mesajları algıladığını düşünüyorum. Bu da beni memnun ettiği kadar yeni çalışmalarım için yeni sergilerim için cesaretlendiriyor. Bazı farklı projelerim de var. Tarih ve kültür bakımından eşsiz bir zenginliğe sahip Konya’nın değerlerini hazırlayacağım çizgi roman tarzında kitaplarla yaşatmak istiyorum. Yapacağım bu farklı eserlerle Konya’nın tanıtımına katkıda bulunacağıma inanıyorum. Konya’da yeteri kadar sanatsal malzeme bulunuyor. Fakat bunu işleyecek farklı dallarda uğraşan sanatçılar yetersiz. Şehrimizde yerel sanatçıların desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum. Özellikle sponsor bulma sorunu çözümlenirse, Konya’dan dünya çapında ün yapabilecek sanatçıların çıkacağına inanıyorum. Mevlana’yı Nasreddin Hoca’yı dünyaya kazandıran bu şehir nice sanatçılara da ilham kaynağı olmaya devam edecektir.”